Το πρώτο παιδί, που έρχεται στον κόσμο, αν ειναι αγόρι, θα λάβει το όνομα του παππού από την πλευρά του πατέρα. Αν είναι κορίτσι θα λάβει το όνομα της γιαγιάς από τον πατέρα της. Οι γονείς της μητέρας περιμένουν τη σειρά τους, όταν γεννηθεί το δεύτερο αγόρι, το δεύτερο κορίτσι.Όλοι όμως μένουν ικανοποιημένοι, αφού οι πλείστες των μεγαρικών οικογενειών ήταν πολύτεκνες.
Οι Μεγαρείς ευσεβείς και φιλόθεοι τιμούσαν και τιμούν τον Αγιάννη τον Πρόδρομο, τον Αγιάννη τον Μακρινό. Έτσι την ημέρα της εορτής της Γ' Εύρεσης της Τιμίας Κάρας του (25 Μαΐου) βαπτίζουν τα παιδιά τους στο εξωκκλήσι του (σημερινή γυναικεία ιερά μονή Αγίου Ιωάννου Μακρινού) με τελετουργικό τρόπο.
Η μητέρα του προς βάπτιση παιδιού προσερχόταν με ευλάβεια προ της εικόνας του αγίου και άφηνε το βρέφος μπροστά στην εικόνα. Οι υποψήφιοι νονοί περίμεναν και όποιος πρόφταινε να πάρει από κάτω πρώτος ήταν και ο νονός.
Πολλές βαπτίσεις γίνονταν και στα σπίτια του προς βάπτιση παιδιού. Την κολυμπήθρα τη μετέφεραν οι νεωκόροι από την εκκλησία στο σπίτι με τη βοήθεια συμπαγούς δοκού, που περνούσαν στις χάλκινες υποδοχές που είχε η κολυμπήθρα, και σήκωναν στους ώμους τους.
Η ημέρα της εορτής του αγίου, που το αρσενικό μέλος της οικογένειας έφερε το όνομά του, ήταν γιορτινή για την οικογένεια του εορτάζοντα.
Το βράδυ της εόρτιας ημέρας η νοικοκυρά άνοιγε το σπίτι της και οι άρρενες ενήλικες επισκέπτες κάθονταν στο στρωμένο με εδέσματα τραπέζι, για να τα γευθούν και να ευχηθούν με μπόλικη μεγαρίτικη ρετσίνα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κάθονταν δίπλα και απολάμβαναν γλυκίσματα που η νοικοκυρά είχε παρασκευάσει.
Πηγή κειμένου: Χρυσόστομος Σύρκος "Ο Μεγαρίτης, η Μεγαρίτισσα" Μέγαρα 2011
