Ιμέρα

H ονομασία της πόλης προέρχεται από τον ομώνυμο ποταμό της περιοχής, o οποίος με τη σειρά του βαπτίστηκε έτσι από τη νύμφη Ιμέρα. H πόλη κτίστηκε κοντά στα βόρεια παράλια της Σικελίας το 648 π.Χ., δυτικά των εκβολών του ποταμού. Ιδρυτές της αποικίας ήταν κάτοικοι της Ζάγκλης και εξόριστοι Συρακούσιοι. Οι κάτοικοι, θέλοντας να τιμήσουν την προστάτιδα θεότητα της περιοχής, Ιμέρα, την απεικόνισαν στα ασημένια νομίσματα που έκοψαν τον 5ο αι. π.Χ, Το 409 π.Χ. τα καρχηδονιακά στρατεύματα κατέκτησαν την πόλη, σφάζοντας πολλούς κατοίκους και εξαναγκάζοντας σε φυγή τους επιζήσαντες (η πόλη αριθμούσε τότε 40.000 κατοίκους), Τα καρχηδονιακά στρατεύματα κατάφεραν να ερημώσουν μια ευρεία περιοχή, η οποία έως την κατάληψή της γνώριζε ακμή λόγω των ιαματικών πηγών της. Τις ίδιες πηγές θέλησαν αργότερα να εκμεταλλευτούν και οι Καρχηδόνιοι, γι' αυτό και ίδρυσαν στα δυτικά της ερημωμένης Ιμέρας Ιμεραίες Θέρμες (σημερινή πόλη Τέρμινι Ιμερέζε).

Η Ιμέρα άκμασε στη διάρκεια του 6ου και του 5ου αι. π.Χ. Εκεί διέπρεψε ο σπουδαίος λυρικός ποιητής Στησίχορος. H οικονομική ανάπτυξη της πόλης οφείλεται και στις δύο μεγάλες δυνάμεις της Σικελίας, τις Συρακούσες και τον Ακράγαντα, οι τύραννοι των οποίων έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για την πόλη, επειδή βρισκόταν σε κομβικό εμπορικό και στρατιωτικό σημείο. H Ιμέρα έγινε το θέατρο της επικής νίκης των συνασπισμένων Ελλήνων της Δύσης εναντίον των Καρχηδονίων (480 πχ). Στα επόμενα χρόνια χρονολογείται η ανέγερση του επιβλητικού ναού της Νίκης, σε ένα σημείο της πεδιάδας όπου έλαβε χώρα η μάχη. O περίπτερος ναός (6 χ 14 κίονες , δωρικού ρυθμού, βρισκόταν πάνω σε ένα υπερυψωμένο κατά τέσσερις αναβαθμούς επίπεδο και αποτελείτο από τον πρόναο, τον σηκό και τον οπισθόδομο, O ιερός αυτός χώρος παρουσιάζει στοιχεία ανάλογα με αυτά των ιερών χώρων των υπόλοιπων ελληνικών αποικιών.

Από την πόλη, η οποία εκτεινόταν σε δύο λόφους —στα ανατολικά και στα δυτικά—, έχουν ανασκαφεί τμήματα του τριγωνικού υψιπέδου του ανατολικού λόφου, το οποίο ονομάζεται Πεδιάδα της Ιμέρας. Στο βορειοανατολικό τμήμα είναι ορατά τα ερείπια του μεγάλου ιερού χώρου της πόλης. Μεταξύ των ερειπίων συγκαταλέγονται τα θεμέλια του μικρού ναού Α, κτισμένου ανάμεσα στο 620 και στο 570 π.Χ., από τον οποίο έχουν έρθει στο φως, σχεδόν από την αρχή των ανασκαφών, αξιόλογα αναθηματικά αντικείμενα. Πάνω στον ναό Α ανεγέρθηκε ένας μεγαλύτερος, ο ναός B, χωρίς περιστύλιο. Από τον ναό B έχουν έρθει στο φως αναρίθμητα θραύσματα από πολύχρωμη τερακότα, τα οποία αποτελούσαν τμήματα μετοπών, αετωμάτων και ακρωτηρίων. Τα θραύσματα αυτά χρονολογούνται σε δύο —τουλάχιστον— διαφορετικές χρονικές περιόδους. Λίγο πιο μακριά βρίσκονται τα ερείπια του ναού C, ενός μικρού κτίσματος που χρονολογείται στο 490-480 π.Χ. Στη βορειοδυτική και στη νοτιοδυτική πλευρά του υψιπέδου αξιοπρόσεκτη είναι η σχεδόν τέλεια ορθογώνια διάρθρωση των οικοδομικών τετραγώνων της πόλης με μεγάλους και μικρότερους δρόμους η οποία αποκαλύπτει τη μεγαλειώδη αναδιοργάνωσή της η οποία συντελέστηκε, υπό την αιγίδα των τυράννων των Συρακουοών και του Ακράγαντα, στις πρώτες δεκαετίες του 5ου αι. π.Χ.

Πηγή: Εκδ. ΔΟΜΗ, τ. 21