Ο ΑΪ ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΜΑΚΡΙΝΟΣ

Έχουμε κι άλλη μια τοποθεσία στα Μέγαρα που τη λέμε του Αϊ-Γιάννη του Μακρινού κι αυτό γιατί είναι πολύ μακριά από το κέντρο της πόλης. Βαδίζουμε πέντε ώρες και βρισκόμαστε δεξιά του Λουτρακίου αγναντεύοντας τον Κορινθιακό Κόλπο. Εκεί λοιπόν γίνεται διήμερη πανήγυρη στη μνήμη της Γ' Ευρέσεως της κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στις 25 Μαϊου. Στο πανηγύρι αυτό συνήθως πήγαιναν ανδρόγυνα και όχι ανύπαντροι νέοι και νέες. Αυτό βέβαια δεν ισχύει σήμερα. Εκεί λοιπόν από τα παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα πήγαιναν νιόπαντροι και έταζαν στον Άγιο για ν' άποκτήσουν αγόρι και να του βάλουν τ' όνομά του. Αν τύχαινε όμως και αποκτούσαν κορίτσι δεν αθετούσαν το τάξιμο. Το έβαζαν Ιωάννα. Την ημέρα αυτή γίνονται στην Έκκλησία και πολλά βαπτίσια με κάπως διαφορετικές συνήθειες. Ένα αντρόγυνο δηλαδή που είχε τάξει στον Άγιο το παιδί του δεν είχε υπόψη του ποιόν θα έκανε κουμπάρο, δηλαδή δεν ήταν μιλημένα τα κουμπαριά, όπως λέμε, αλλά έριχνε το παιδί μπροστά στην Ωραία Πύλη κι εκεί βρισκόντουσαν πολλά πρόσωπα που ήθελαν να κάνουν το Μυστήριο της βαπτίσεως και σπρώχνονταν ποιός θα πάρει το μωρό να το βαφτίσει χωρίς να ξέρει ποιανού είναι. Πολλές φορές τύχαινε να ειναι και παιδί εχθρού του οπότε αναγκάζονταν να ξαναγίνουν φίλοι. Άλλες φορές το παιδί ανήκε σε φτωχούς γονείς που η τάξη τους δεν ταίριαζε με την τάξη του νονού. Αυτό δέν είχε καμιά σημασία. Ο νονός καταδεχόταν και πήγαινε και στην πρόχειρη κατασκήνωση του κουμπάρου του και γλεντούσε μαζί του.

Εκεί λοιπόν γινόντουσαν 80 -100 κουμπαριά τύχαινε δε ένας νονός να κάνει τέσσερα και πέντε βαφτίσια κι άλλοι είχαν κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για αγόρι ή κορίτσι, ενώ άλλοι βάπτιζαν πρόχειρα μα σε λίγες μέρες έβαζαν του παιδιού τα δώρα τους. Καμιά φορά τα κουμπαριά ηταν μιλημένα οπότε ήταν προετοιμασμένο και το γλέντι που ακολουθούσε.

Και σ' αυτό λοιπόν το πανηγύρι οι Μεγαρίτες γλεντούν αδελφωμένοι. Ψήνουν σχεδόν κοντά, κοντά δυό και τρία αρνιά κι έχουν πάρει μαζί τους τα πιο όμορφα σερβίτσια, τα πιο καλά κουστούμια τους, τα πιο ωραία και χρωματιστά ρούχα για τον ύπνο τους μέχρι και μεταξωτά μαξιλάρια, αν και υπόφεραν να πάνε στη χάρη του γιατί ειναι μακριά γι' αυτό τον λένε και Μακρινό. Ωστόσο πάνε με μεγάλη ευλάβεια καί χαρά. Πήγαινε σχεδόν όλο το χωριό άλλοι με γαϊδουράκια κι άλλοι μ' αυτοκίνητα. Σήμερα ο δρόμος έχει βελτιωθεί, ενώ παλιά ήταν τόσο στενός που πολλοί κινδύνεψαν κι απέδωσαν τη σωτηρία τους σε θαύμα του Παπά του Γιάννη, όπως αποκαλούν τον Άγιο στα Μέγαρα. Κάποτε για να φτάσουν στον Αϊ-Γιάννη περνούσαν με τα γαϊδουράκια τους από μια απότομη τοποθεσία καί πολύ στενή με βάθος περισσότερο από διακόσια μέτρα. Μια γυναίκα λοιπόν η Νικολάκαινα του Γιαννακόπουλου έπεσε με το γαϊδουράκι της και στάθηκε σ' ένα πεύκο χωρίς να πάθουν τίποτα. Από τότε η τοποθεσία αυτή ονομάστηκε «της Νικολάκαινας το πεύκο». Άλλη μιά φορά ολόκληρο αυτοκίνητο έπεσε στη στροφή της Κακιάς Σκάλας -έχει κι εκεί Κακιά Σκάλα- μ' όλον τον κόσμο και το μωρό που πήγαιναν να βαφτίσουν βρέθηκε εκατό μέτρα μακριά και δεν έπαθε τίποτα κανείς. Όλα αυτά οι Μεγαρίτες τα οφείλουν στον Παπά τον Γιάννη. Διηγούνται ακόμα και το παρακάτω. Το μοναστήρι του Αϊ-Γιάννη έχει μέσα αμυγδαλιές. Κάποιος Μεγαρίτης θέλοντας να κόψει μύγδαλα ανέβηκε επάνω και μετά δεν μπορούσε να κατέβει κι έταξε στον Άγιο ένα τουλούμι λάδι. Τότε του επέτρεψε ο Άγιος να κατέβει. Από τότε κανένας δεν τολμάει να απλώσει χέρι στα χωράφια, τις ελιές ή τα πεύκα του μοναστηριού από σεβασμό στον Άγιο κι από φόβο. Στο πανηγύρι αυτό δέν τραγουδούν ιδιαίτερα τραγούδια. Γλεντούν με τους γνωστούς στα Μέγαρα χορούς και τραγούδια.

Πηγή κειμένου: "ΤΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ" Ιακώβ. Αναστ. Ηλία,  εκδ. ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ 1982