ΣΙΔΗΡΑ ΕΙΡΗΝΗ
 |
| Ο συνταγματάρχης Νικόλαος Νικλάμπας, αργηγός της Σιδηράς Ειρήνης |
Αρχηγός της οργάνωσης ήταν ο απόστρατος συνταγματάρχης Νικ. Νικλάμπας, ο οποίος είχε πολιτευθεί με τον συνδυασμό του Ιωάννη Μεταξά στον νομό Πρεβέζης. Συναρχηγός της "Σιδηράς Ειρήνης" ήταν ο απόστρατος ταγματάρχης Παυσανίας Κατσώτας που χρημάτισε μεταπολεμικά δήμαρχος Αθηναίων, ενώ τα μέλη της οργάνωσης συμμετείχαν σε όλα τα φιλοβασιλικά συλλαλητήρια και τις εκδηλώσεις της εποχής υπέρ της επανόδου του Γεωργίου Β'
Ενα παλαίμαχο στέλεχος της "Σιδηράς Ειρήνης" υπήρξε ο Χαρίλαος Παπαγεωργίου, ο οποίος, αν και μεγάλης πια ηλικίας, εκινείτο στον εθνικιστικό χώρο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70. Τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης ήταν φιλοπαγκαλικοί αξιωματικοί που είχαν εκδιωχθεί από τον στρατό, παλαιοί πολεμιστές και νεολαία.
Στις αρχές του 1932 αποχώρησε ο Παυσ. Κατσώτας και στην οργάνωση προσχώρησε ο ναύαρχος Α. Χατζηκυριάκος, γεγονός που της προσέδωσε Ιδιαίτερο κύρος. Λίγο αργότερα όμως, τον Απρίλιο του 1932, ο ναύαρχος εγκατέλειψε τη "Σιδηρά Ειρήνη" και ενώθηκε με τον στρατηγό Θ. Πάγκαλο για να κατέλθουν μαζί στις εκλογές.
Μετά την αποχώρηση του Χατζηκυριάκου ο Νικλάμπας παρέμεινε στην αρχηγία της οργάνωσης έχοντας ως δεύτερο στην ιεραρχία τον ιατρό Θ. Χαρδαβέλλα, ενώ τα περισσότερα στελέχη της "Σιδηράς Ειρήνης" προσχώρησαν στο κόμμα του Γιάνναρου.
Εφημερίδες που απηχούσαν και δημοσίευαν προκηρύξεις και θέσεις της οργάνωσης ήταν η εβδομαδιαία "Εγερσις" και η "Λαοκρατία". Η δεύτερη υποστήριζε και τους Εθνικόφρονες Σοσιαλιστές του Ιακ. Διαμαντόπουλου.
Ουσιαστικά η "Σιδηρά Ειρήνη" υπήρξε μία πολιτική κίνηση μικρής εμβέλειας, που δεν απέκτησε ποτέ οποιαδήποτε πολιτική σημασία. Ο Νικλάμπας συνελήφθη το 1934 για συμμετοχή σε ένα αποτυχόν στρατιωτικό κίνημα και πέθανε από την πείνα κατά τον τραγικό χειμώνα του 1941-42.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ (ΟΕΣ) - ΤΡΙΑΙΝΑ
Μια από τις πιο δυναμικές οργανώσεις του χώρου, αλλά και με ενδιαφέρουσα δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Σχηματίστηκε από εθνικοσοσιαλιστές φοιτητές και με ορμητήριο ένα υπόγειο της οδού Ιπποκράτους τα μέλη της ΟΕΣ έδιναν πραγματικές μάχες με τους κομμουνιστές στο Πανεπιστήμιο και με τους αστυνομικούς στους δρόμους της Αθήνας.
Σήμα της οργάνωσης ήταν η τρίαινα του Ποσειδώνα. Η ΟΕΣ είχε δύο δημοσιογραφικά όργανα: τις εφημερίδες "Τρίαινα" και "Εθνικοσοσιαλιστής". Ιδιαίτερα η τελευταία διαβαζόταν περισσότερο και είχε μεγάλη απήχηση στη νεολαία. Κυκλοφορούσε κάθε δεκαπέντε ημέρες και διευθυντής της ήταν o Πέτρος Στεριώτης, μετέπειτα καθηγητής της ΑΣΟΕΕ και διοικητής της ΕΤΒΑ.
Αρχηγός και ψυχή της "Τρίαινας" ήταν ο πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος της Βουλής (επί Γεωργ. Παπανδρέου το 1964), γιατρός Ιάκωβος Διαμαντόπουλος. Ο Διαμαντόπουλος, μόλις 28 χρόνων το 1934, σπούδασε στο Βερολίνο και επηρεάστηκε από το ναζιστικό Κίνημα και τον Χίτλερ. Ξεκίνησε την οργάνωση με 3 άτομα και σταδιακά προσχώρησαν άλλες τρεις εθνικιστικές οργανώσεις: η "ΕΠΕΝΕ" (Εθνικοσοσιαλιστική Παράταξη Εργαζομένων Νέων Ελλάδος), η ΠΕΚΑ (Προοδευτική Ενωση Κοινωνικής Αλληλεγγύης) και η ΦΕΚ (Φασιστική Νεολαία Ελλάδος) της οποίας τα μέλη ήταν ηλικίας 25-35 ετών και διευθύνονταν από μια πενταμελή επιτροπή με πρόεδρο τον απόστρατο λοχαγό Παρασκευά.
Όλα τα μέλη της "Τρίαινας" υπάκουαν τυφλά στον αρχηγό τους και εκτελούσαν με στρατιωτική πειθαρχία τις διαταγές του. Στο 6ο φύλλο της εφημερίδας "Εθνικοσοσιαλιστής", της 15/6/1934, o Διαμαντόπουλος έδωσε μια συνέντευξη που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.
"Ερ. Δια τα κόμματα ποίαν αντίληψη έχετε κε Αρχηγέ;
Απ. Πιστεύω ότι τα κόμματα, προ παντός όπως εξηλήχθησαν σήμερον, δεν έχουν ουδένα ηθικόν προορισμόν. Δεν στηρίζονται εις ουδεμίαν ανάγκην. Βεβαίως εις την σημερινήν κοινωνίαν έχουν τον προορισμόν των ανευ των κομμάτων δεν θα ήτο δυνατόν παρά να έχει κατεβή ο λαός εις το πεζοδρόμιον, δια να αντιμετωπίση με τα στήθη του την σκληράν και απάνθρωπον εκμετάλλευσιν του μεγάλου κεφαλαίου το οποίον υπό τας μάσκας των προσωπικών κομμάτων δρα και ενεργεί κατά τον μάλλον σατανικόν τρόπον. Τα αστικά κόμματα δεν είναι παρά μια σκηνή η οποία κρύβει πίσω της τους πιο εκφυλισμένους χρηματιστικούς και εκμεταλλευτικούς τύπους, οι οποίοι απομυζούν κατά τον πλέον ζωώδη τρόπον το αίμα του εργαζομένου λαού".
Τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης ήταν στην οδό Σωκράτους και γέμιζαν κάθε βράδυ από νεολαίους, εργαζόμενους και μαθητές. Γραφεία και παραρτήματα της "Τρίαινας" υπήρχαν και σε πολλές πόλεις, κυρίως της νότιας Ελλάδας, π.χ. στη Λευκάδα, στο Ηράκλειο, στη Σπάρτη, καθώς και στις συνοικίες της Αθήνας, Βούλα, Μεταξουργείο, Νέα Ιωνία Κ.ά.
Στις 20 Μαϊου 1934, η ΟΕΣ εγκαινίασε τα γραφεία της Νεολαίας της στην Καλλιθέα. Μετά τον καθιερωμένο αγιασμό o υπαρχηγός της Νεολαίας Μπίτσιος, απευθυνόμενος σε συγκέντρωση 200 περίπου εθνικοσοσιαλιστών, ανέπτυξε τους λόγους και σκοπούς της κίνησης και κατέληξε λέγοντας πως: "Ο ενθουσιασμός σας, η αυταπάρνησή σας και ο μέγιστος πόθος σας δια την δημιουργίαν της νέας εθνικοφρόνου Σοσιαλιστικής Κοινωνίας αφ' ενος, και ο ισχυρός αρχηγός μας με τον ανώτερον νουν και την ασύγκριτον θεληματικότητα αφ' ετέρα, μας εγγυώνται πλήρως δια την μεγάλην νίκην" (εφημερίδα "Εθνικοσοσιαλιστής", 1/6/1934).
Με την ΟΕΣ συνεργαζόταν και o εθνικιστής, υφηγητής τότε της Γενικής Πολιτειολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Δημήτριος Βεζανής. Στον "Εθνικοσοσιαλιστή" αρθρογραφούσαν ακόμα οι Γερ. Κατωπόδης, καθηγητής Φιλολογίας (με το ψευδώαμο Ιστορικός') και o φοιτητής της Νομικής Πολύβιος Λάτσος από τη Λάρισα. Ο Κατωπόδης μάλιστα αρθρογραφούσε και σε εφημερίδες της Λευκάδας από όπου καταγόταν.
Άλλα αξιόλογα στελέχη της οργάνωσης ήταν εκείνα που αποτελούσαν τον τομέα δράσης της ΟΕΣ: Ν. Πάτσης, Ι. Τουφεξής, Κ. Δημάκης, Μ. Ζαϊρης και Ι. Δαγκρής. Υπεύθυνος προπαγάνδας ήταν o χ. Βασιλειάδης, ενώ o K. Φουντάς ήταν αρμόδιος για την Εργατική Νεολαία.
Την Κυριακή 25 Μαρτίου 1934 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο του "Εθνικοσοσιαλιστή" με σκοπό, όπως έγραφε στην πρώτη σελίδα, να αγωνισθεί "με ειλικρίνειαν και αφιλοκέρδειαν υπέρ της Ιδέας του Ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού". Στο παρθενικό φύλλο της εφημερίδας υπήρχαν αναγνώσματα όπως "O Χίτλερ και o αγών του", "Ο Φασισμός και η Ελλάς", αναδρομή στον ελληνικό εθνικισμό από τον Πεισίστρατο ως τη Σπάρτη και σχόλια της επικαιρότητας.
Τον Μάιο του 1934 0 στενός συνεργάτης του Χίτλερ, Χέρμαν Γκαίρινγκ, πρωθυπουργός της Πρωσίας, επισκέφθηκε την Αθήνα, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον τότε πρωθυπουργό Παν. Τσαλδάρη. Τιμήθηκε μάλιστα ως εξέχουσα προσωπικότητα με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος. Παράλληλα φρόντισε να αποκτήσει επαφή με τους ντόπιους εθνικοσοσιαλιστές μέσω της γερμανικής πρεσβείας. Στη Λέσχη της Φιλαδέλφειας έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τα μέλη της γερμανικής παροικίας, τον αντιπρόσωπο των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών στην Αθήνα Κούτρφερ, αλλά και τον Ιάκωβο Διαμαντόπουλο, αρχηγό των Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών Ελλάδος, o οποίος αφού προσφώνησε στους παρευρισκόμενους τον Πρώσο Καγκελάριο, εξέδωσε ανακοινωθέν λέγοντας ότι "οι εθνικοσοσιαλισταί όλου του κόσμου αποτελούν κοινόν μέτωπον κατά του κοινού εχθρού" (εφημερίδα "Εθνικοσοσιαλιστής", 1/6/34).
Τον Αύγουστο του 1934 η βρετανική κυβέρνηση απαίτησε από την ελληνική να απελάσει τον Κύπριο Γ. Χατζηπαύλου. Η ΟΕΣ με ανακοίνωση που μοίρασε στα μέλη της, στις εφημερίδες και στους δρόμους της Αθήνας διακήρυξε ότι "επ' ουδενί λόγω θα δεχόταν την απαίτηση αυτή" και ότι μέλη της βρίσκονταν σε επιφυλακή για να περιφρουρήσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια, φθάνοντας και στα άκρα ακόμα".
Τέλος η ΟΕΣ κατήγγειλε και τη δουλοπρεπή στάση της κυβέρνησης Τσαλδάρη ("Εθνικοσοσιαλιστής" 15/8/1934).
Η οργάνωση ήλθε σε ανοικτή σύγκρουση με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη επειδή, όπως υποστήριζαν στην Τρίαινα, "καπηλευόταν την Ιδέα του Εθνικισμού".
Τα στελέχη της ΟΕΣ θαύμαζαν τα επιτεύγματα του Μουσολίνι και ονειρεύονταν ένα παρόμοιο δυναμικό καθεστώς και στην Ελλάδα. Γι'αυτόν τον λόγο αντιπροσωπεία της ΟΕΣ επισκέφθηκε στη Ρώμη τα στρατόπεδα των Ιταλών φασιστών "Μπαλίλα" για συνομιλίες μαζί τους.
Πολύ αργότερα, αφού η οργάνωση διαλύθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, επανεμφανίστηκε στην Κατοχή και έδρασε (με το όνομα "Τρίαινα") ως αντιστασιακή, διοργανώνοντας δολιοφθορές εναντίον των Γερμανοϊταλών. Η δράση της μάλιστα αναγνωρίστηκε και από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ψήφιση του Νόμου περί Εθνικής Αντίστασης που έφερε στη Βουλή το 1982.
Λίγο πριν από τη μεταπολίτευση (Ιούνιος 1974), o Ιάκωβος Διαμαντόπουλος πραγματοποιώντας μια αναδρομή στο παρελθόν του παραδέχθηκε: "...εθαύμαζα τους Χίτλερ και Μουσολίνι, διότι είχον παραλάβει τις χώρες τους εν διαλύσει και τις μετέβαλαν εις κράτη κολοσσούς, αναλαβόντες την εξουσίαν ουχί πραξικοπηματικώς αλλά κατόπιν μακροχρονίων ειρηνικών, έστω δημαγωγικών αγώνων και λαϊκής εντολής. Ενθυμούμαι πως όταν, ως φοιτητής, πέρασα από την Ιταλίαν προ της ανόδου του Μουσολίνι, μέρα μεσημέρι σου έπαιρναν οι κλέφτες τα πράγματα μέσα από τα μάτια σου. Και εις την Γερμανίαν (όπου εσπούδασα επί εξαετίαν) υπήρχεν ανεργία, φτώχεια και συνεχής πτώσις της αξίας του μάρκου μέχρι πληθωρισμού, φθάνοντος εις χαμηλότατα επίπεδα από ώρας εις ώραν. Πώς να μην εθαύμαζα την πρόοδον της χώρας αυτής έπειτα από 8 έτη που την ξαναείδα το 1934 και να μην επηρεασθώ από τα λόγια Ελληνίδος εκ Κωνσταντινουπόλεως ότι Ελληνίς την καταγωγήν επίσης εκ Κωνσταντινουπόλεως, σύζυγος γνωστοτάτου γλύπτου προσωπικού φίλου του Χίτλερ (σ.σ. εννοεί τον Μπρέκερ), την διαβεβαίωσε ότι ούτος ήτο θαυμαστής του ελληνικού πνεύματος και επεθύμει να βοηθήσει την Ελλάδα ώστε να καταστή και πάλιν διεθνές πνευματικόν κέντρον;..." (βλ. Ιάκωβου Διαμαντόπουλου: "Ω Ειρήνη! οδοιπορικό 40-44', Αθήναι, 1974, σελ. 18, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός).
Ο ΘΟΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ
(Μελοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1933)
Σημαίνει η ώρα, ξυπνά o Ελληνισμός Φεύγει μακριά μακριά η διχόνοια αι αρχαί σας Πατρίδα και Σοσιαλισμός φέρνουν αδελφοσύνη, σύμπνοια.
Την τρίαινα ψηλά, βαδίζετε εμπρός ηνωμένοι για την πατρίδα ψωμί. δουλειά, ελευθεριά ζητά ο λαός σε σας έλαχε η φροντίδα.
Την τρίαινα ψηλά, φθάνει o καθαρμός από εσάς της Ελλάδος παιδιά ώ, μια γραμμή με ψυχή ένας παλμός μια πίστις και μια ελπίδα.
Πηγή κειμένου: Ιάκωβος Περ. Χονδροματίδης - "Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ".
