Η ίδρυση της ΟΕΕ αποφασίστηκε στις 8 Ιουλίου 1931, όταν διακόσια περίπου άτομα συγκεντρώθηκαν στο "Μέγαρο Γιάνναρου" και συνυπέγραψαν τη διακήρυξη του καταστατικού της οργάνωσης. Στην πρώτη δωδεκαμελή ιδρυτική επιτροπή συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο βιομήχανος Κ. Παπαϊωάννου (χρηματοδότης της οργάνωσης), o Ευθ. Πλακαντωνάκης (δικηγόρος), o Παντ. Παπαταξιάρχης (νομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος), o Δημ. Παπαντωνόπουλος (πρόεδρος των Παλαιών Πολεμιστών), ο Κ. Πολίτης (ιδιοκτήτης του κινηματογράφου "Πανελλήνιον" επί της Λεωφ. Συγγρού), o Παντ. Καψής (δημοσιογράφος), ο Δημ. Σκούφος (δικαστικός), ο Γεώργ Τσόχας (πρώην δήμαρχος Αθηναίων), ο Λ. Ευταξίας, ο βουλευτής Τσιγδέμογλου κ.ά.
Πρώτος γενικός γραμματέας της ΟΕΕ εξελέγη o δικηγόρος Ευθ. Πλακαντωνάκης, ενώ λίγο αργότερα τη θέση αυτή κατέλαβε o νεαρός τότε γιατρός Ιάκωβος Διαμαντόπουλος, o μετέπειτα αρχηγός των Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και αντιπρόεδρος της Βουλής κατά τη δεκαετία του 1960.
Στενοί συνεργάτες του Γιάνναρου και αντιπρόεδροι στην οργάνωση υπήρξαν οι ναύαρχοι Κ. Ρόκος και Φρ. Πορτάρος. Τα μέλη, κατά το πρότυπο των "Μελανοχιτώνων, φορούσαν μαύρη στολή που τους έδινε δωρεάν η οργάνωση και χαιρετούσαν φασιστικά.
"Η ΟΕΕ", έγραφε στην "Εσπερινή" ο Γιάνναρος, αποτελεί την συγκέντρωσιν της συλλογικής ψυχής και είναι η ουσιαστική βοήθεια για το ξεπέρασμα του ατομικισμού και την ένταξιν του ατόμου στην πλατειά ενότητα που αντιπροσωπεύει o Ελληνισμός"
Σιγά-σιγά η οργάνωση, με την τακτική που ακολουθούσε και την αθρόα χρηματοδότηση την οποία της παρείχαν οι αρχηγοί της, απέκτησε κύρος και, το κυριότερο, οπαδούς. Από τις λίγες εκατοντάδες στην αρχή, έφθασε την άνοιξη του 1932 να αριθμεί 30.000 περίπου μέλη (μαρτυρία Γιάνναρου). Ηταν η εποχή κατά την οποία ο Ελευθέριος Βενιζέλος κυβερνούσε πανίσχυρος (1928-1932) ενώ υπήρχαν επίσης ένα ισχυρό εθνικιστικό κίνημα και στην αντίπερα όχθη ένα μικρό αλλά δυναμικό κομμουνιστικό κόμμα.
Ο Δημ. Σούτζος γράφει σχετικά: "Γράφηκα (σσ. στην ΟΕΕ) γιατί έμαθα ότι η οργάνωση αυτή ήταν υπέρ της Βασιλείας και εναντίον του Κομμουνισμού. Ξεκίνησα με μεγάλο ενθουσιασμό και τακτικότατα σύχναζα στα γραφεία της. Στις αρχές είχα καβγάδες με τον πατέρα μου. Μαλώναμε, θύμωνα φωνάζαμε, έκλαιγα, αλλά στο τέλος με άφηνε να πηγαίνω.. Μου άρεσαν οι Εθνικοσοσιαλιστικές αρχές της οργάνωσης, κοινωνική δικαιοσύνη, ισχυρή πατρίδα, εσωτερικόν και εξωτερικόν χρεωστάσιον, ταυτόχρονα χτύπημα της κεφαλαιοκρατίας και του κομμουνισμού, και άλλα που μου διαφεύγουν. Θυμούμαι ότι κατά το Πάσχα του 1932 επήγα στο χωριό Γραμματικό, περιφερείας Μαραθώνος, και κατόρθωσα να γράψω στην οργάνωση 73 χωριάτες. Είχα εξελιχθεί και εγώ Λαϊκός Ρήτορας. οι ακροατές μου με άκουγαν έκθαμβοι και γραφόντουσαν πρόθυμα. Οταν γύρισα στην Αθήνα φρόντισα να τους στείλουν χαρτιά και σφραγίδες..."
(από το βιβλίο του Δημ. Σούτζου "Ελληνες ενωμένοι και διχασμένοι", σελ. 22, εκδόσεις "Νέα Θέσις", 1992).
Η οργάνωση απέκτησε τον πρώτο της "μάρτυρα" όταν ο νεαρός Παναγιώτης Μωραϊτης, μέλος της ΟΕΕ, τραυματίστηκε σε πολιτικά επεισόδια στο τότε θέατρο "Περοκέ" τον Αύγουστο του 1931 , κατά τη διάρκεια μιας παράστασης.
Η αρχική επιτυχία της οργάνωσης και η εντυπωσιακή αύξηση των μελών της ανησύχησε το πολιτικό κατεστημένο και κυρίως τα κόμματα εκείνα τα οποία αντλούσαν τους ψηφοφόρους τους από τον εθνικιστικό χώρο. Ετσι, ο αρχηγός της ΟΕΕ δέχθηκε μία συντονισμένη επίθεση από τη μεταξική εφημερίδα "Ελληνική" που εξέδιδε ο Ν. Ευστρατίου και χαρακτήριζε τον Γιάνναρο όργανο του Κονδύλη. Η αλήθεια όμως είναι ότι o Γιάνναρος δεν απέκτησε ποτέ τέτοιου είδους σχέσεις με τον στρατηγό.
Δημοσιογραφικό όργανο του φοιτητικού τμήματος της οργάνωσης ήταν το περιοδικό "Εθνικιστής", το οποίο λειτουργούσε από τον Δεκέμβριο του 1931 με τον Τίτλο Έθνικιστική Φοιτητική Νεολαία" Μερικά από τα πρώτα στελέχη, φοιτητές τότε, ήταν: ο Γερ. Κατωπόδης (αργότερα ιστορικός συγγραφέας), o Κων. Διαμαντόπουλος. ο Πέτρ. Στεριώτης (ο μετέπειτα πρύτανης της ΑΣΟΕΕ και διοικητής της ΕΤΒΑ), οι Περίανδρος και Αιμίλιος Δανόπουλος Κ.ά.
O Γιάνναρος φιλοδοξούσε -κατά το πρότυπο Χίτλερ- να στεγάσει στο μέγαρό του τον "Φαιό Οίκο" ο οποίος θα αποτελούσε το "κέντρον των Ελλήνων Εθνικιστών". Για το μέγαρο Γιάνναρου, όπου επραγματοποιούντο οι συγκεντρώσεις των οπαδών τς ΟΕΕ, υπήρχε η φήμη ότι αποκτήθηκε με χρήμα που κέρδισε o ιδιοκτήτης του από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου.
Αλλα σημαίνοντα στελέχη της οργάνωσης ήταν γνωστός δημοσιογράφος Δήμος Βρατσάνος, που κατείχε τη θέση του "Γενικού Διοικητή Αθηνών" με νομικό σύμβουλο τον Σπ. Τριάντο και γραμματέα τον Σταύρο Τάσσο. Οι υπόλοιποι τομεάρχες των παραρτημάτων ήταν οι: Γεώργ. Κωστόπουλος (Πλάκα), Γεωργ. Σιλαίος (Βοτανικός), Αναστ. Πολυχρονόπουλος (Γκύζη), Δ. Χρύσης (Γαλάτσι), Χρυσοχού (Αττικής) ,Βλαντίκας (Ψυρρή), Ν. Βασιλείου (Μεσογείων), Μελετάκος (Μαρούσι), Σπ. Πανουτσόπουλος Μελετίου), Φώτ. Γράβαλος (Κολωνός), Δ. Αντωνόπουλος (Κ. Πατήσια), Χαρ. Ζαχαρίου (Κουμουνδούρου), K, Πολίτης (Κουκάκι), Ε. Μανιατάκης (Παγκράτι) κ.ά. Ο Μανιατάκης κατά την Κατοχή αρθρογραφούσε ανοικτά υπέρ των Γερμανών, ενώ ο Βασιλείου εντάχθηκε σε μια φιλογερμανική οργάνωση
Γενικός διοικητής στον Πειραιά ήταν o Ιωάν. Βουγιουκλάκης (πατέρας της ηθοποιού Αλίκης Βουγιουκλάκη και κατοχικός νομάρχης Αρκαδίας), με άμεσους συνεργάτες τους Κων. Δεδούση, Ιωάν. Μαυρομάτη και Γεώργ Βουγιουκλάκη και τομεάρχες τους Ιω. Κουφάκο, Σταμ. Γιατράκο, Γεώργ Γερακάρη. Δημ. Μαντούβαλο, Ν. Μάρκου και Στ. Περδίκα.
Σταδιακά η οργάνωση επέκτεινε τις δραστηριότητες της στην επαρχία ανοίγοντας παραρτήματα στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδος, ακόμα και στην Κρήτη. Τη διοίκηση την ασκούσε το 20μελές Μεγάλο Συμβούλιο -κατά το πρότυπο του Μεγάλου φασιστικού Συμβουλίου- με επικεφαλής τον Αλέξ. Γιάνναρο. Στο συμβούλιο αυτό ανήκαν και οι: Θ. Παπακώστας, Κ. Τσιγκουράκης, Ανδρ. Ανάργυρος, Στ. Έσσος. Κ. Κίνας, K. Παπαφλέσσας (απόγονος του ήρωα της επανάστασης του 1821), Χ. Κουλουριώτης, Αναστασάκης, Ιάκ. Διαμαντόπουλος (γενικός γραμματέας), K. Ρόκος και Φρ. Πορτάρος (αντιπρόεδροι) κ.ά.
Το ιδεολογικό πρόγραμμα της οργάνωσης ήταν αντιγραφή του ιταλικού φασισμού και εν μέρει του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού. Το πολιτικό εγχειρίδιο της ΟΕΕ έκανε λόγο για "κρατικοποιήσεις των τραστ, αγροτικές μεταρρυθμίσεις και συμμετοχή των εργατών των μεγάλων επιχειρήσεων στα κέρδη. Η οικονομία έπρεπε "να εγκαταλείψη την έννοια της αποδοτικότητος. Το μόνο της αντικείμενο πρέπει να είναι η ικανοποίησις των αναγκών της χώρας.
Για τον αρχηγό της ΟΕΕ " η Ελλάς κινδυνεύει εις την κρίσιμον ταύτην στιγμήν της ζωής της ζητεί τα χαλύβδινα μπράτσα των τέκνων της δια να την σώσουν από το χείλος του βαράθρου προς το oποίον την σύρουν εκείνοι οίτινες επί τρία τώρα έτη διευθύνουν τας τύχας της... οι άνεργοι περιφέρονται νήστεις και ρακένδυτοι. Οι αγρόται είναι εγκαταλελειμμένοι εις το έλεος του θεού. οι επαγγελματίαι, όσοι δεν εχρεωκόπησαν, ευρίσκονται εις τα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι αντικρύζουν το φάσμα της πείνης. οι πρόσφυγες, παρά τα δισεκατομμύρια που εχρεώθησαν, μένουν και θα μείνουν άστεγοι... Αλλά o ελληνικός λαός δια να κατέλθη εις τον σκληρόν αυτόν αγώνα της απολυτρώσεως της Πατρίδος του εκ των εσωτερικών εχθρών της, είχε ανάγκην ενός Αρχηγού o οποίος θα τον ωθήσει γοργώς και ταχέως προς την νίκην. Και τον αρχηγόν αυτόν, εφ' όσον ουδείς άλλος ετόλμα να αναλάβη τας ευθύνας ενός τοιούτου σκληρού αγώνος, τον εύρεν. Είναι η Οργάνωσις των Ελλήνων Εθνικιστών, πέριξ της οποίας συσπειρούνται ήδη όλαι αι κοινωνικαί τάξεις δια να κτυπήσουν κατακέφαλα τους εκμεταλλευτάς των. Ο χαλύβδινος αρχηγός είναι το ριζοσπαστικόν πρόγραμμα της οργανώσεως, η οποία ενεφανίσθη την 12ην ώραν δια να σώση την κινδυνεύουσαν Ελλάδα. Πέντε άνθρωποι κατ' αρχάς, είκοσι κατόπιν και ήδη τριάκοντα χιλιάδες εντός μόλις τριών μηνών αποτελούν την Οργάνωσιν ταύτην... Η Ελλάς δια να εξέλθη εκ του αδιεξόδου εις το οποίον ευρίσκεται, έχει ανάγκην ριζικών μέτρων... Χρειάζεται ένα κτίσιμον νέον επί νέων βάσεων ισχυρών και αδιασείστων..."
Στο επίμαχο ζήτημα (μοναρχία ή δημοκρατία) που απασχολούσε τότε τον πολιτικό χώρο, η οργάνωση κράτησε φιλοβασιλική στάση. Μέλη της συμμετείχαν σε πολλές φιλομοναρχικές διαδηλώσεις και σε πολλά συλλαλητήρια που συχνά κατέληγαν σε επεισόδια με ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.
Ο συγγραφέας Δημ. Σούτζος γράφει χαρακτηριστικά: "Αποφασίστηκε να συγκεντρωθούμε στην Πλατεία του Συντάγματος. Εκεί θα μιλούσαν διάφοροι ρήτορες. Πιο πέρα φοιτητές δημοκρατικοί ζητωκραύγαζαν υπέρ της Δημοκρατίας. Εμείς αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε υπέρ της Βασιλείας. Προς στιγμήν απειλήθηκε σύρραξη και η αστυνομία ήλθε να μας διαλύσει. Μετά τους λόγους τραβήξαμε προς την οδόν Σταδίου, η αστυνομία κατέφθασε ενώ εψάλαμε τον Βασιλικό Θούριο "Του Αετού ο Γιός" που του είχαμε αλλάξει μερικούς στίχους ως εξής:
Και με το Γιο του Κώτσου το Γιώργο Βασιλιά θα πάρουμε την Κύπρο τα Δώδεκα Νησιά. Στους Βορειοηπειρώτες θα δώσουμε λευτεριά με το Γιώργο Βασιλιά.
Πολύς κόσμος ενθουσιώδης μας ακολούθησε. Μέσα σε αυτούς ήταν και ένας απόστρατος αξιωματικός του Ναυτικού και οι αστυνομικοί τον συνέλαβαν γιατί ζητωκραύγαζε τον Βασιλιά. Επίσης συνελήφθη ο φοιτητής Σερεπίσος, ο οποίος τους είπε: Αφού είναι έτσι, πιάστε με και εμένα. Ζήτω ο Βασιλιάς! Ακόμα πιάστηκαν o Γ. Κωλέτης και o νεαρός εργάτης και σπουδαστής της Σιβιτανιδείου Κατσάλης. Εγώ και ο Δεσποτόπουλος τους συνοδεύσαμε στο τμήμα, όπου κάναμε και προπαγάνδα στον σκοπό αστυφύλακα.
Επειτα από μια ώρα τους άφησαν ελεύθερους και ακολούθησε μεγάλο γλέντι σε εστιατόριο στην Ομόνοια, όπου μίλησε ο γιατρός l. Ιωαννίδης, Κύπριος πολιτικός εξόριστος από το 1931, και άλλοι ακόμη, και στο τέλος εψάλλαμε με ενθουσιασμό τα βασιλικά Θούρια..."
(Από το βιβλίο του Δημ. Σούτζου "Ελληνες Ενωμένοι και Διχασμένοι", σελ. 29).
Λίγο πιο κάτω ο ίδιος αναφέρει: "Την 26ην Μαρτίου 1934 πήγαμε, αυτή τη φορά καλύτερα οργανωμένοι και περισσότεροι, στο Θέατρο "Ολύμπια", όπου γιόρταζαν οι Δημοκρατικοί τη επέτειο της "Αβασίλευτης Δημοκρατίας Οταν τελείωσαν οι λόγοι των εορταστών της Δημοκρατίας, βγαίνοντας έξω, αρχίσαμε να ψάλλουμε τον βασιλικό Θούριο ζητωκραυγάζοντας για τον Βασιλιά. Ακολούθησε συμπλοκή και έπεσαν αρκετοί πυροβολισμοί. Το βράδυ επακολούθησε νέο γλέντι στα υπόγεια των "Βαλκανίων", του τότε ανεγερθέντος μεγάλου εστιατορίου στη γωνία Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους. Το θέαμα ήταν μεγαλοπρεπές για όλους μας. Είχαμε γεμίσει την απέραντη υπόγεια αίθουσα δημιουργώντας μια ενθουσιώδη ατμόσφαιρα. " (σελ. 30).
Η αντίστροφη μέτρηση για τους μελανοχίτωνες των Ελλήνων Εθνικιστών άρχισε όταν το συμβούλιο της οργάνωσης αποφάσισε να κατέλθη στις εκλογές του 1932 σε συνεργασία με το Λαϊκό Κόμμα του Τσαλδάρη. Ενα μέρος της ηγεσίας αντέδρασε στην απόφαση για συνεργασία με το κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη. Ιδιαίτερα ο τομέας του Πειραιώς με επικεφαλής τον Ιω. Βουγιουκλάκη, εξέδωσε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στον αθηναϊκό Τύπο και καταφέρθηκε κατά του αρχηγού της ΟΕΕ Αλέξ. Γιάνναρου. Ακολούθησε σταδιακά η διαρροή των περισσότερων μελών σε άλλες κινήσεις, με αποτέλεσμα να διαλυθεί η οργάνωση το φθινόπωρο του 1932. Λίγο νωρίτερα το φοιτητικό τμήμα της ΟΕΕ προσχώρησε μαζικά στη νεοσύστατη τότε εθνικοσοσιαλιστική ομάδα του Ιάκ. Διαμαντόπουλου "Τρίαινα".
Πηγή κειμένου: Ιάκωβος Περ. Χονδροματίδης - "Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"
